დედანი (რუსულად)
Отпусти меня, пустыня, отпусти,
Сорок лет дубеет кожа на ступнях.
Что за подлая привычка у пустынь —
Жертву от себя не отпускать!
Сорок лет не жил я, выживал,
Пёк опресноки на жарких валунах,
Но в блужданьях мне открылась вышина,
И в страданьях поборол я липкий страх.
Так постиг я, что не страшен супостат,
Гад ползучий и ревущий лютый зверь.
Неспроста в душе исчезла пустота,
Впрок, наполнившись сладчайшею из вер.
Свод небесный — Б-жьих заповедей свод
На себя взвалил, не горбясь, не ропща,
И каменья самых яростных пород
Прочь отбросил — да бездействует праща.
Я с себя коросту рабства в кровь содрал,
В купе с кожею и мясом, до кости.
И теперь, в преддверье смертного одра,
Мне бы только до свободы дорасти.
Сорок лет… Обета вышел срок
И Всевышнего о милости моля,
Я бреду, как мне велел пророк,
Где же ты, Обетованная земля?
ინგლისური თარგმანი
გამიშვი, უდაბნოვ, გამიშვი,
ორმოცი წელია ფეხისგულებზე კანი მიხეშდება.
რა საზიზღარი ჩვევა სჭირთ უდაბნოებს —
არ გაუშვან თავიანთი მსხვერპლი!
ორმოცი წელი არ ვცხოვრობდი — ვძლებდი,
ცხელ ლოდებზე უფუარ პურს ვაცხობდი,
მაგრამ ხეტიალში სიმაღლენი გამომეცხადა,
ტანჯვაში კი ბლანტი შიში დავძლიე.
ასე მივხვდი, რომ არ უნდა გეშინოდეს მტრისა,
არც მხოხავი ქვეწარმავლისა, არც მბრდღვინავი მძვინვარე მხეცისა.
ტყუილად როდი გაქრა სიცარიელე ჩემი სულიდან,
არამედ სიკეთისთვის, უტკბესი რწმენით აღვსილი.
ცის კამარა — ღვთის მცნებათა კოდექსი —
მხრებზე ავიკიდე, არ მოვიხარე, არ ვიბუზღუნე,
ქვები კი უმძვინვარესი ჯიშისა
გადავყარე — დაე, შურდული უქმად იდოს.
მონობის ქეცი სისხლამდე ავიგლიჯე,
კანთან და ხორცთან ერთად, ძვლამდე.
ახლა კი, სასიკვდილო სარეცლის ზღურბლზე,
ნეტავ თავისუფლებამდე გავიზარდო.
ორმოცი წელი… აღთქმის ვადა ამოიწურა
და, უზენაესს წყალობას ვევედრები რა,
მივლასლასებ, როგორც წინასწარმეტყველმა მითხრა,
სადა ხარ, აღთქმულო მიწავ?
ინგლისური ტექსტი სიტყვასიტყვითი, სტრიქონ-სტრიქონ თარგმანია და იმისთვისაა მოცემული, რომ მკითხველმა დედანს თვალი მიადევნოს.
ლექსის შესახებ
შთაბეჭდილებები ლექსზე „გამოსვლა“:
ძლიერი სახე: ლექსი მკითხველს მაშინვე ნოყავს ლირიკული გმირის დაქანცულობასა და სასოწარკვეთაში. განმეორებული სიტყვები „ორმოცი წელი“ ხაზს უსვამს, რაოდენ დიდხანს გრძელდებოდა მისი ტანჯვა უდაბნოში, ხოლო ფეხისგულებზე დაბზარული კანის აღწერა ცოცხალ, ხელშესახებ სახეს ქმნის.
ემოციური დაძაბულობა: ლექსი ემოციით არის სავსე. თავიდან იგრძნობა ბრაზი და სიმწარე („რა საზიზღარი ჩვევა სჭირთ უდაბნოებს — / არ გაუშვან თავიანთი მსხვერპლი!“), შემდეგ კი განათლება დგება („მაგრამ ხეტიალში სიმაღლენი გამომეცხადა, / ტანჯვაში კი ბლანტი შიში დავძლიე“).
სულიერი გარდასახვა: გმირის გზა უდაბნოში წარმოდგება არა მხოლოდ როგორც ფიზიკური განსაცდელი, არამედ როგორც სულიერი ზრდის გზა. იგი რწმენას იძენს, მონობის ბორკილებს იმსხვრევს და უფრო ძლიერი ხდება.
სიმბოლიკა: ლექსი სიმბოლოებით მდიდარია. უდაბნო ცხოვრების სიძნელეებს განასახიერებს, ხეტიალი — საკუთარი თავის ძიებას, აღთქმული მიწა კი — ხსნასა და სულიერ აღორძინებას.
ენა: ლექსის ენა მარტივი და გამომსახველია. ავტორი იყენებს ცოცხალ ზმნებს („მივხვდი“, „დავძლიე“, „ავიგლიჯე“), ეპითეტებს („უტკბესი“, „უმძვინვარესი“) და მეტაფორებს („ცის კამარა — ღვთის მცნებათა კოდექსი“).
საერთო ჯამში: „გამოსვლა“ ძლიერი და ამაღელვებელი ლექსია რწმენაზე, გამძლეობასა და საკუთარი თავის ძიებაზე.
კიდევ რამდენიმე ფიქრი:
- ლექსი შეიძლება წავიკითხოთ, როგორც ადამიანის ცხოვრების ალეგორია.
- უდაბნოს სახე, შესაძლოა, უნივერსალურია და ცხოვრების ნებისმიერ განსაცდელს განასახიერებს.
- ლექსის დასასრული ღიად რჩება და მკითხველს უბიძგებს, დაფიქრდეს ცხოვრების აზრზე, თავისუფლებასა და სულიერ ძიებაზე.
