დედანი (რუსულად)

Есть время жить — моё идёт на убыль,
Но пеплом я главу не посыпаю…
Иерихонские мои горланят трубы,
Не осыпаюсь, просто просыпаюсь.
А просыпаюсь я в стране и на земле
Обетованной — гавани последней,
С Кинеретом, мерцающем во мгле,
С Храмовой горой —
единственным наследством,
Отцом моим завещанным не в дар,
А в боль и кровь, текущую по жилам.
Сим володею я и сыну передам
Не родословную, но ветку древа жизни.
То дерево растёт повсюду и везде,
Но плодоносит лишь на отчей почве,
На том стоит. И крону ввысь воздев,
Лелеет набухающие почки…
А день зачатья и ухода день,
Как день один счастливого творенья.
Пусть храма день, но тень его и сень
Даруют надежду и терпенье…

ინგლისური თარგმანი

არის ჟამი სიცოცხლისა — ჩემი იწურება,
მაგრამ თავზე ნაცარს არ ვიყრი…
ჩემი იერიხონის საყვირები გუგუნებენ,
მე არ ვინგრევი, მე უბრალოდ ვიღვიძებ.
და ვიღვიძებ ქვეყანაში და აღთქმის
მიწაზე — უკანასკნელ ნავსაყუდელში,
ბურუსში მოციმციმე კინერეთით,
ტაძრის მთით —
ერთადერთი მემკვიდრეობით,
რომელიც მამამ მიანდერძა არა საჩუქრად,
არამედ ტკივილად და ძარღვებში მდინარე სისხლად.
ეს მაბადია და ჩემს ვაჟს გადავცემ
არა გენეალოგიას, არამედ სიცოცხლის ხის რტოს.
ის ხე ყველგან და ყოველგან იზრდება,
მაგრამ ნაყოფს მხოლოდ მამათა მიწაზე გამოიღებს,
მასზე დგას. და, ვარჯს მაღლა აღმართული,
დაბერილ კვირტებს უფრთხილდება…
და ჩასახვის დღე და წასვლის დღე
ბედნიერი შემოქმედების ერთ დღეს ჰგავს.
თუნდაც ტაძრის დღე იყოს, მისი ჩრდილი და საფარი
იმედსა და მოთმინებას გვანიჭებს…

ინგლისური ტექსტი სიტყვასიტყვითი, სტრიქონ-სტრიქონ თარგმანია და იმისთვისაა მოცემული, რომ მკითხველმა დედანს თვალი მიადევნოს.

ლექსის შესახებ

ლექსის „აღმასვლა“ ანალიზი:

თემა:

ლექსი „აღმასვლა“ ეძღვნება სიცოცხლისა და სიკვდილის, მემკვიდრეობისა და უწყვეტობის თემას.

ლირიკული გმირი:

ლირიკული გმირი ადამიანია, რომელიც აცნობიერებს თავისი სიცოცხლის სასრულობას, მაგრამ სიკვდილის არ ეშინია. მას მტკიცედ აქვს გადაწყვეტილი, თავისი მემკვიდრეობა მომდევნო თაობას გადასცეს.

სახეები:

  • „ჟამი სიცოცხლისა — ჩემი იწურება“: ეს ფრაზა თავიდანვე განსაზღვრავს ლექსის განწყობას. ლირიკულმა გმირმა იცის, რომ მისი სიცოცხლე დასასრულს უახლოვდება, მაგრამ ამაზე არ მწუხარებს.
  • „ჩემი იერიხონის საყვირები გუგუნებენ“: ეს მეტაფორა მოწმობს, რომ ლირიკულ გმირს სიკვდილის არ ეშინია. ის მზადაა, ღირსეულად შეხვდეს მას.
  • „ქვეყანაში და აღთქმის მიწაზე“: ეს ის ადგილია, სადაც ლირიკული გმირი თავს შინ გრძნობს.
  • „ბურუსში მოციმციმე კინერეთი“: ეს ტბა მშვიდობისა და სიმშვიდის სიმბოლოა.
  • „ტაძრის მთა“: ეს ის ადგილია, სადაც ხალხის სულიერი მემკვიდრეობა ინახება.
  • „სიცოცხლის ხე“: ეს სიცოცხლისა და უკვდავების სიმბოლოა.
  • „მხოლოდ მამა-პაპის მიწაზე გამოიღებს ნაყოფს“: ეს ნიშნავს, რომ ლირიკული გმირისთვის უაღრესად მნიშვნელოვანია წინაპრებთან და სამშობლოსთან კავშირი.
  • „ჩასახვის დღე და წასვლის დღე“: ეს ორი მოვლენა ერთმანეთთან მჭიდროდ არის დაკავშირებული.
  • „ტაძრის დღე, მისი ჩრდილი და თავშესაფარი“: ეს მეტაფორა მიგვანიშნებს, რომ სიკვდილშიც კი არის იმედი და ნუგეში.

ენა:

ლექსი მშვენიერი, სახიერი ენით არის დაწერილი. ცოცხალი სურათების შესაქმნელად ავტორი მრავალ მეტაფორასა და შედარებას მიმართავს.

საერთო ჯამში, „აღმასვლა“ ღრმა და ამაღელვებელი ნაწარმოებია სიცოცხლეზე, სიკვდილსა და მემკვიდრეობაზე.

აღსანიშნავია:

  • ეს ლექსი შეიძლება სხვადასხვაგვარად იქნეს გააზრებული.
  • ლექსში გამოყენებულია ბიბლიური სახეები და სიმბოლოები.
  • ლექსი იამბით არის დაწერილი.

დატოვეთ კომენტარი

თქვენი ელფოსტის მისამართი არ გამოქვეყნდება. სავალდებულო ველები მონიშნულია *