დედანი (რუსულად)
Я плачу у стены стенаний и печали,
Ликую и скорблю с молитвой на устах,
Мой утлый чёлн уже навечно к ней причален,
Неважно, кем я был, а важно, кем я стал.
А стал я зряч и смел, судьбу переиначив,
Ерушалаим — свет и свет моих очей,
Я не ищу ни славы, ни удачи,
Устав от каруселей и качель.
Круженье по миру —
плетенье зряшных кружев,
Томленье духа лишь и суета сует.
Я опускаю деньги в прорезь кружек —
Нужней порою лепта, чем совет.
Стена, не ограждай меня от мира,
Недаром дух мой поборол юдоль.
Из чадных келий и карающих кумирен
Я вышел на простор, где зеленеет дол.
Бумаге бренной не вверяю мыслей,
Желаний сокровенных и надежд…
У храма веры купол надломился
И рухнул под ноги вандалов и невежд.
Не жду я чуда — чудо вдох и выдох.
Неизречимый Б-г мой — Адонай,
Ты укажи, где он, последний выход,
И на посмешище меня не отдавай…
Стена к стене — вот Храм восстал из праха,
Душа к душе — вот купол воссиял.
И связь времён невидимая пряха
Вновь сопрягла в начало всех начал.
ინგლისური თარგმანი
ვტირი გოდებისა და მწუხარების კედელთან,
ვხარობ და ვწუხვარ ლოცვით ბაგეზე,
ჩემი მყიფე ნავი ახლა სამუდამოდ მასთან არის მიბმული,
სულ ერთია, ვინ ვიყავი, მთავარია, ვინ გავხდი.
და გავხდი თვალხილული და გაბედული, ბედი გარდავქმენი,
იერუშალაიმი — ნათელია და ჩემი თვალის სინათლე,
არც დიდებას ვეძებ, არც ბედის წყალობას,
დამღალა კარუსელებმა და საქანელებმა.
ქვეყნიერების გარშემო ტრიალი —
უსარგებლო მაქმანის ქსოვაა,
მხოლოდ სულის წუხილი და ამაოება ამაოებათა.
შესაწირი ყუთების ჭრილში ფულს ვაგდებ —
ზოგჯერ ერთი გროში რჩევაზე უფრო საჭიროა.
კედელო, ნუ გამმიჯნავ ქვეყანას,
ტყუილად როდი სძლია ჩემმა სულმა ცრემლთა ველი.
ბოლიანი სენაკებიდან და დამსჯელი კერპთა ტაძრებიდან
გამოვედი ტრიალ მინდორზე, სადაც ველი მწვანდება.
წარმავალ ქაღალდს არ ვანდობ ჩემს ფიქრებს,
ჩემს უღრმეს სურვილებსა და იმედებს…
რწმენის ტაძრის გუმბათი გაიბზარა
და ვანდალთა და უვიცთა ფერხთით ჩამოიქცა.
სასწაულს არ ველი — სასწაული ჩასუნთქვა და ამოსუნთქვაა.
ჩემო გამოუთქმელო ღ-თო — ადონაი,
მიჩვენე, სად არის უკანასკნელი გასასვლელი,
და ნუ გამწირავ სასაცილოდ…
კედელი კედელს — აჰა, ტაძარი მტვრიდან აღდგა,
სული სულს — აჰა, გუმბათი გაბრწყინდა.
და დროთა კავშირი უხილავმა მრთველმა
კვლავ შეაერთა დასაბამთა დასაბამად.
ინგლისური ტექსტი სიტყვასიტყვითი, სტრიქონ-სტრიქონ თარგმანია და იმისთვისაა მოცემული, რომ მკითხველმა დედანს თვალი მიადევნოს.
ლექსის შესახებ
ლექსი ღრმა გრძნობებით არის აღსავსე:
- მწუხარება და სიხარული: „ვტირი გოდებისა და მწუხარების კედელთან, / ვხარობ და ვწუხვარ ლოცვით ბაგეზე“.
- თვითშემეცნება: „სულ ერთია, ვინ ვიყავი, მთავარია, ვინ გავხდი“.
- თავმდაბლობა: „არც დიდებას ვეძებ, არც ბედის წყალობას“.
- სულიერი ზრდა: „გავხდი თვალხილული და გაბედული, ბედი გარდავქმენი“.
- აზრის ძიება: „ქვეყნიერების გარშემო ტრიალი — / უსარგებლო მაქმანის ქსოვაა, / მხოლოდ სულის წუხილი და ამაოება ამაოებათა“.
- რწმენა: „რწმენის ტაძრის გუმბათი გაიბზარა / და ვანდალთა და უვიცთა ფერხთით ჩამოიქცა. / სასწაულს არ ველი — სასწაული ჩასუნთქვა და ამოსუნთქვაა. / ჩემო გამოუთქმელო ღ-თო — ადონაი“.
- ერთიანობა: „კედელი კედელს — აჰა, ტაძარი მტვრიდან აღდგა, / სული სულს — აჰა, გუმბათი გაბრწყინდა. / და დროთა კავშირი უხილავმა მრთველმა / კვლავ შეაერთა დასაბამთა დასაბამად“.
ლექსის ენა:
- სახეებით მდიდარი: „გოდებისა და მწუხარების კედელი“, „მყიფე ნავი“, „უსარგებლო მაქმანის ქსოვა“, „ბოლიანი სენაკები“, „გუმბათი გაბრწყინდა“, „უხილავი მრთველი“.
- ემოციური: „ვტირი“, „ვხარობ“, „ვწუხვარ“, „სული იტანჯება“, „სასწაულს არ ველი“.
- ფილოსოფიური: „სულ ერთია, ვინ ვიყავი, მთავარია, ვინ გავხდი“, „ამაოება ამაოებათა“, „გამოუთქმელი ღ-ერთი“.
ლექსი მნიშვნელოვან თემებს წამოჭრის:
- ცხოვრების აზრი: სამყაროში საკუთარი ადგილისა და საკუთარი მოწოდების ძიება.
- რწმენა: რწმენის როლი ადამიანის ცხოვრებაში, ღმერთის ძიება.
- ისტორია: ტაძრის დანგრევა, კავშირი წარსულთან.
- ერთიანობა: კავშირი ადამიანებს შორის, დროთა კავშირი.
საერთო ჯამში, ლექსი ძლიერ შთაბეჭდილებას ტოვებს.
